متن مسابقه روز نهم ماه مبارک رمضان
متن مسابقه روز نهم ماه مبارک رمضان
 
روز نهم
متن مربوط به سوال 1

برای دنیا بی‌قرار، برای‌آخرت بی‌خیال!

« بشتابید و برای رسیدن به ‌آمرزش پروردگارتان، بر یکدیگر سرعت و سبقت بگیرید تا به بهشت پهناوری‌ که وسعت ‌آن، آسمان‌ها و زمین است و برای پرهیزگاران‌ آماده شده، نائل شوید»
در هیاهوی زندگی لحظه ای توقف و گوش دادن به نوای الهی آیات قرآن لذتی تکرار نشدنی است.
آیة 133 آل عمران می‌فرماید: « وَسَارِعُواْ إِلَى مَغْفِرَةٍ مِّن رَّبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَاوَاتُ وَالأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِینَ »؛
« و به سوى آمرزشى از جانب پروردگارتان و بهشتى كه پهناى آن (به اندازه) آسمان‏ها و زمین است (و) براى پرهیزكاران آماده شده بشتابید »
همان‌طور که ملاحظه می‌کنیم، در این‌آیة شریفه، خداوند حکیم، ما انسان‌ها را به مسابقه و شتاب برای به ‌دست آوردن بهشتِ‌ آخرت دعوت فرموده و ضمناً وسعت بهشت را پهنة آسمان‌ها و زمین نشان می‌دهد و از این ‌راه، عظمت و ارزش زندگی اخروی را که شایستة سرعت و شتاب انسان است، به خردمندان واقع‌بین یادآوری می‌فرماید تا حقیر را با عظیم مبادله ننمایند و نتیجتاً به خسران غیر قابل جبران مبتلا نگردند.
 در مقابل، خدا نسبت به دنیا، دستور حرص و شتاب و سرعت نداده و تنها دستور جنبش و حرکتی به‌ اقتضای طبع و شرع داده و فرموده‌است: وَ مَا مِن دَآبَّةٍ فِی الأَرْضِ إِلاَّ عَلَى اللّهِ رِزْقُهَا وَیَعْلَمُ مُسْتَقَرَّهَا وَمُسْتَوْدَعَهَا كُلٌّ فِی كِتَابٍ مُّبِینٍ؛ و هیچ زنده متحركى در این زمین (از حیوان و جن و انس) نیست مگر آنكه روزى او بر عهده خداست، و او قرارگاه اصلى آنها و جایگاه موقت آنها را مى‏داند (قرارگاه آنها را در صلب پدر و رحم مادر، یا) و او محل استقرارشان را (در حال حیات) و مقرّ تودیعشان را (پس از مرگ) مى‏داند، همه در كتابى روشن (لوح محفوظ روشن در انظار مقربان ملأ اعلى) ثبت است. (هود، آیه 6)
 امّا عجیب این‌که ما به‌ عکس عمل می‌کنیم؛ آنچه سعی و تلاش و سرعت و مسابقه داریم، به دامن دنیا می‌ریزیم و آن‌چه بی‌حالی و تنبلی و چُرت و خواب و کسالت داریم، به حساب ‌آخرت می‌گذاریم.
فرموده‌اند: تَعمَلونَ لِلدُّنیا وَ أنتُم تُرزَقونَ فیها بِغَیر عَمَل، وَ لاتَعمَلونَ لِلآخِرَه وَ أنتُم لاتُرزَقونَ فیها إلاّ بِالعَمَل؛ شما برای تأمین زندگی دنیوی خود، کار می‌کنید و فعالیت، آن‌چنان ‌که ‌گویی رزق خود را بسته به شدت ‌کار می‌دانید. در صورتی‌که خدا رزق شما را در دنیا به ‌عهده ‌گرفته و فرموده ‌است: هر جنبنده‌ای در زمین روزی‌اش به‌ عهده خداست و تنها جنبشی تحت عنوان‌ کار، از شما خواسته ‌است. کار کنید و بیکار نمانید، امّا کار را روزی‌رسان خود ندانید.
راجع به زندگی اخروی و سعادت در عالم پس از مرگ، کار و عمل و فعّالیّت را شرط اساسی حتمی دانسته و فرموده‌است و اینكه براى انسان جز آنچه تلاش كرده چیزى نیست.
در آن ‌عالم، هیچ خیر و سعادتی عاید انسان نخواهد شد، جز همان ‌که در دنیا، سعی و تلاش‌کرده و در محدودة دین، اعمالی انجام داده‌است. و عجیب این‌که شما هر چه نیروی فعالیّت دارید، در راه تأمین زندگی دنیا به ‌کار می‌افکنید و حال‌ آن‌ که رزق شما را در دنیا به ‌عهده ‌گرفته‌اند و این‌مقدار فعالیّت درباره دنیا را از شما نخواسته‌اند. ولی تأمین سعادت اخروی را به‌ عهده خود شما گذاشته‌اند و نهایت درجه فعالیّت را در دنیا از شما خواسته‌اند. و یالَلاَسَف‌که شما آن ‌را  اصلاً به حساب نمی‌آورید و کاری نمی‌کنید.
روزی فریادِ یا حَسرتی عَلی ما فَرَّطتُ فی جَنبِ الله، از عمق جان خواهیم‌کشید و تقاضای بازگشت به دنیا خواهیم‌ کرد که ای‌کاش، اجازة بازگشت به دنیا را به من می‌دادندکه برگردم و از نیکوکاران باشم. امّا جوابِ رد خواهیم شنید
حقیقت مطلب این‌که ایمان به قیامت، در قلب اکثر ما مردم وارد نشده و در مرکز باورمان ننشسته ‌است. اگر ما یک‌صدم ‌آن‌ باور که به سرمای زمستان و گرمای تابستان داریم، به سرمای زَمهریر و گرمای جهنّم داشتیم، این‌چنین، بی‌تفاوت و سهل‌انگار نسبت به‌آخرت نمی‌زیستیم.
 ما وقتی سخن از آخرت به میان می‌آید، با آسودگی خاطرِ تمام می‌گوییم : اي بابا، این‌قدر سخت نگیر، خدا رحیم است و کریم. امّا سخن از دنیا که به میان‌ آید، تکان می‌خوریم و با شتاب، به‌دنبال تهیة وسایل ‌آن می‌دویم ‌که: زنده، زندگی لازم دارد.
پیش از آمدن زمستان، برای جلوگیری از سرما و پیش از آمدن تابستان، برای جلوگیری از گرما، خود را مجهّز می‌کنیم و هیچ نمی‌گوییم: ای بابا، این‌قدر سخت نگیر؛ خدا کریم است! آیا مگر خدای دنیا و آخرت دوتاست؛ خدای ‌آخرت، کریم و رحیم است و خدای دنیا، چنین نیست؟ چرا به‌اتّکای کَرَم و رحمت خدا، دست از فعالیّت دنیا بر نمی‌داریم؟ امّا به ‌اتّکای‌کرم و رحمت خدا نسبت به ‌آخرت‌ آسوده می‌خوابیم؟ آیا این نشان ایمان نداشتن به‌ آخرت نیست؟
ولی مطمئن باشیم‌ که روزی فریادِ یَا حَسْرَتَى علَى مَا فَرَّطتُ فِی جَنبِ اللَّهِ ،(زمر،56) از عمق جان خواهیم ‌کشید و تقاضای بازگشت به دنیا خواهیم ‌کرد.




متن مربوط به سوال دوم

« بی تردید کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام می‌دهند، [خدای] رحمان به زودی برای آنان محبتی [در دل‌ها] قرار خواهد داد. »
 این آیه شریفه وعده‌ای زیبا از ناحیه خدای متعال است به کسانی که ایمان آورده و عمل صالح می‌کنند که به زودی محبت آن‌ها را در دل‌ها قرار می‌دهد. همان‌گونه که در آیه نمایان است این بشارت را مقید به قیدی نکرده است از این رو دلیلی ندارد که ما آن را منحصر در فرد خاصی کنیم و یا آن را مربوط به بهشت یا قلوب همه مردم در دنیا و یا مقید به قیود دیگری کنیم.
به عبارت دیگر آیه مطلق است و پیامش این است هر کس اهل ایمان و انجام عمل صالح باشد خداوند محبت او را در دل دیگران انداخته و او بدون اینکه قدمی در این جهت برداشته باشد محبوب دیگران می‌شود
در روایتی از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آمده است: هنگامی که خداوند کسی از بندگانش را دوست دارد به فرشته بزرگش جبرئیل می‌گوید من فلان کس را دوست دارم او را دوست بدار! جبرئیل هم او را دوست خواهد داشت. سپس در آسمان‌ها ندا می‌دهد که‌ای اهل آسمان! خداوند فلان کس را دوست دارد او را دوست بدارید! که به دنبال آن، همه اهل آسمان او را دوست می‌دارند؛ آنگاه پذیرش این محبت در زمین نیز منعکس می‌شود.
و هنگامی که خداوند کسی را دشمن بدارد به جبرئیل می‌گوید من از او متنفرم، او را دشمن بدار! جبرئیل هم او را دشمن می‌دارد. سپس در میان اهل آسمان‌ها ندا می‌دهد که خداوند از او متنفر است او را دشمن دارید! همه اهل آسمان‌ها از او متنفر می‌شوند؛ آنگاه این تنفر در زمین نیز منعکس می‌شود.
   1393/4/30 10:24     
  
تعداد بازدید :  425

انتقادات و پیشنهادات:
ارسال
انتقادات و پیشنهادات: