سالروز شهادت استاد علامه شهید مطهری و روز معلم گرامی باد!
در روز 13 بهمن 1298 شمسی، خدای کریم به عالم ربانی حاج شیخ محمدحسین مطهری و همسر مؤمنش، سکینه، فرزندی هدیه کرد که مرتضی نامیده شد و برای آن خانواده پاک، بهاران را به ارمغان آورد. مرتضی کم‌کم دوران کودکی را پشت سر گذاشت. او که علاقه عجیبی به حقیقت و معنویت داشت با شور و شوق فراوان، نزد پدر شروع به آموزش ‍ کرد و عاقبت این اشتیاق، وی را به حوزه علمیه مشهد کشاند.
 سرانجام مرتضی در سال 1316 شمسی درزمانی که حکومت سیاه رضاخان بیداد می‌کرد و ظلمت همه‌جا را فراگرفته بود، به دنبال نور و فضیلت راهی حوزه علمیه قم شد تاروح تشنه‌اش را از کوثر قرآن و زمزم عترت سیراب کند. حضرت امام خمینی، الگوی علم و تقوا، درس اخلاق تشکیل داد و به نورافشانی و انسان‌سازی پرداخت. مطهری به زیارت آن استاد بزرگ نائل آمد و از سرچشمه زلال او سیراب شد. این درس در حقیقت درس معارف و سیر و سلوک بود، نه اخلاق به مفهوم علمی آن درس «یافتن» و «رسیدن» بود نه‌فقط «دانستن» و «آموختن». 
 مطهری با دقت، سرعت، نظم و تلاشی ستودنی به آموختن علوم اسلامی مشغول شد او نزد آیة الله صدوقی، کتاب «مطول» را فراگرفت و در محضر آیة الله مرعشی نجفی، «شرح لمعه» را بیاموخت. او همچنین از استادانی بزرگ مانند آیات سید صدرالدین صدر، سید محمدرضا گلپایگانی، سید احمد خوانساری، سید محمدتقی خوانساری، سید محمد حجت، سید محمد محقق یزدی (معروف به داماد) انگجی و میرزا مهدی آشتیانی در علوم گوناگون بهره‌مند شد. 
دیدار با عالم ربانی حاج میرزاعلی آقا شیرازی اصفهانی، مرتضی را وارد دنیایی جدید و شگفت‌انگیز کرد. مطهری، تحصیل رسمی علوم عقلی و فلسفی را در سال 1323 شمسی آغاز کرد. او بحث حکمت از «شرح منظومه» حکیم سبزواری و مبحث نفس از «اسفار اربعه» صدرالمتاءلهین شیرازی را در محضر حضرت امام خمینی آموخت. 
وی بعد از ورود آیة الله بروجردی به قم، در درس فقه و اصول ایشان شرکت کرد و از بحث‌های مجتهد پرور آن عالم ربانی بهره‌مند شد. او پیش از رسیدن به مرحله اجتهاد، از آیة الله بروجردی تقلید می‌کرد.
مطهری، درس اصول فقه را از «مباحث عقلیه» به‌طور خصوصی از حضرت امام خمینی فراگرفت و راز و رمز اجتهاد را از آن حکیم الهی و فقیه وارسته بیاموخت. 
 در سال 1329 ش. استاد مطهری در محضر درس استاد علامه سید محمدحسین طباطبایی حاضر شد و مبحث «الهیات» از کتاب «شفا» تألیف ابوعلی سینا را از آن حکیم بزرگ بیاموخت. علامه طباطبایی، درس دیگری (غیر از الهیات شفا) در فلسفه شروع کرده بود که در شب‌های پنجشنبه و جمعه تشکیل می‌شد. این درس خصوصی بود و در آن جمعی از فاضلان حوزه علمیه قم، ازجمله آیة الله دکتر بهشتی، امام موسی صدر، استاد مطهری، دکتر احمد احمدی و... شرکت می‌کردند. ثمره مبارک این مجمع علمی بزرگ، شاهکاری جهانی در کلام و فلسفه است به نام کتاب «اصول فلسفه و روش رئالیسم». سهم مطهری در آفرینش این اثر پربار و ماندگار، اگر بیشتر از علامه طباطبایی نباشد، بدون شک، کمتر نیست. 
 استاد مطهری، همچنین در دوره تحصیل همفکر و یار و یاور سازمان انقلابی و اسلامی «فدائیان اسلام». بود. این حزب سیاسی اسلامی که در سال 1324 شمسی، از سوی روحانی مبارز سید مجتبی نواب صفوی تشکیل شد نقش مؤثری در مبارزه با ستمگران و استبداد داشت. مطهری، علاوه بر مباحثه دروس اصولی، فقهی و فلسفی، خود حوزه تدریس داشت. او ازجمله کتاب‌های ذیل را تدریس کرد: 
«مطول » (در علم معانی، بیان و بدیع)، «شرح مطالع »(در علم منطق)، کشف المراد (در علم منطق)، «رسائل و کفایه» (در علم اصول فقه)، «مکاسب»(در فقه)    و « شرح منظومه» و «اسفار» (در فلسفه). 
استاد مطهری در سال 1331 هجری شمسی با دختر آیة الله روحانی (ره) ازدواج کرد و در همان سال و درحالی‌که به مدرسی مشهور بود، به تهران هجرت کرد علت این هجرت را برخی تنگدستی شمرده‌اند، اما سببش هر چه بود، باید آن را لطف خفی الهی شمرد زیرا حضور مطهری در تهران و در جمع دانشگاهیان و روشنفکران، سراسر خیروبرکت و مایه تربیت و هدایت شد. 
 استاد مطهری از ابتدای ورود به تهران، به سازندگی و نورافشانی پرداخت. او در مدرسه مروی، آموزش فلسفه اسلامی را به شکل تطبیقی و مقایسه‌ای برای جویندگان حکمت و حقیقت، آغاز کرد. سخنرانی‌های روشنگر و مفید استاد، هم‌زمان با تدریس در مدرسه مروی، در تهران آغاز شد. او توجه بسیاری به حل شبهات و پاسخگویی به سؤال‌های موجود درباره معارف اسلامی داشت و بامطالعه، تحقیق، دقت، تلاش و اخلاص، در این راه موفق شد. 
در سال 1333 استاد مطهری تدریس در دانشگاه تهران را شروع کرد. استاد در دانشکده معقول و منقول (الهیات و معارف اسلامی) آن دانشگاه شد و بیش از بیست سال به مبارزه عالمانه با جهل، مادیگری و غرب‌زدگی پرداخت. 
رفتار ایشان با دانشجو به‌قدری صمیمی بود که دانشجو به استاد عشق می‌ورزید و مرید او بود. استاد مطهری در آن دانشکده، دوره‌های لیسانس و دکترا، کلیات علوم اسلامی (منطق، فلسفه، کلام، عرفان، اصول فقه، فقه و حکمت عملی)، فلسفه (شرح منظومه، الهیات شفا، مقاصد الفلاسفه غزالی و...)، تاریخ فلسفه، تاریخ مجادلات اسلامی و روابط فلسفه و عرفان را تدریس ‍ می‌کرد.
 امام خمینی ره راجع آثار استاد شهید مطهری می‌فرمود: «آثاری که از او هست، بی‌استثنا همه آثارش خوب است و من کس دیگری را سراغ ندارم که بتوانم بگویم بی‌استثنا آثارش خوب است. ایشان بی‌استثنا آثارش خوب است، انسان‌ساز است» .
در شب چهارشنبه 12 اردیبهشت 1358، ساعت بیست‌ودو و بیست دقیقه، استاد مطهری به‌وسیله جوانی فریب‌خورده از اعضای گروهک سیاسی و منافق «فرقان» به شهادت رسید.
شهید مطهری هنگام شهادت زیر لب می‏گفت: «قسم به خدای کعبه که رستگار شدم». این همان جمله‏ است  که امام علی علیه‌السلام هنگام شهادت زمزمه می‌کرد. امام خمینی ره می‌فرمایند: مطهری که در طهارت روح و قوّت ایمان و قدرت بیان کم‌نظیر بود، رفت و به ملأ اعلی پیوست. لکن بدخواهان بدانند که با رفتن او شخصیت اسلامی و علمی و فلسفی‌اش نمی‌رود.
  برگرفته از سایت حوزه
توسط محمدمسعودایرجی


   1399/2/11 11:45     
  
تعداد بازدید :  59

انتقادات و پیشنهادات:
ارسال
انتقادات و پیشنهادات: