ولادت حضرت امام حسین علیه السلام و روز پاسدار مبارک
ولادت حضرت امام حسین علیه السلام و روز پاسدار مبارک

رسول خدا صلی‌الله علیه و آله و سلم در خصوص ولادت امام حسین (ع) می‌فرماید: هنگام ولادت امام حسین (ع) در شب جمعه، جهت بزرگداشت او، خداوند متعال دستور داد تا فرشتگان مأمور جهنم آتش آن را بر اهل جهنم خاموش کنند و فرشتگان بهشتی بهشت را بیارایند و حورالعین خود را زینت داده و به دیدار هم‌روند و دیگر فرشتگان تسبیح و حمد و سپاس خدای را در صف‌های به‌هم‌پیوسته بپا دارند و جبرییل جهت تهنیت و شادباش گفتن به محضر پیامبر اکرم در هزار گروه که هر گروهی یک‌میلیون فرشته است، فرود آید و به محمد صلی‌الله علیه و آله و سلم بگوید:
من او را حسین نام نهادم. او را شرورترین شخص زمان او که سوار بر بدترین چهارپاست به قتل می‌رساند؛ وای بر قاتل حسین و پیشوای او که دستور قتل را صادر نمود؛ من از کشنده حسین بیزار و او نیز از من بیزار است؛ زیرا در روز قیامت جرمی بالاتر از قتل حسین نیست که با مشرکان در آتش جهنم خواهد شد؛ آتش دوزخ به قاتل حسین مشتاق‌تر از بهشت به بهشتیان است.
جبرییل را هنگام هبوط، یکی از فرشتگان الهی دید و پرسید:
امشب چه شده؟ آیا قیامت اهل دنیا به پا شده است؟
جبرییل فرمود: برای محمد فرزندی به دنیا آمده که خداوند متعال مرا جهت اظهار تهنیت به محضرش، فرستاد. آن فرشته گفت: ای جبرییل! قسم به آفریننده‌مان، وقتی به حضور محمد شرفیاب شدی، سلام مرا به او برسان و از قول من به او بگو که به‌حق کودک نورسیده‌ات، از پروردگارت بخواه تا از من خشنود شده وبال‌ها و مقام و منزلت مرا در بین فرشتگان به من بازگرداند.
پیامبر اکرم صلی‌الله علیه و آله و سلم که ضمن دریافت تهنیت و تحیت الهی از جبرییل، از شهادت حسین علیه‌السلام آگاهی یافته بود، فرمود:
قاتل حسین از امت من نیست؛ و من و خداوند متعال از ایشان بیزار هستیم.
و به دنبال این، حضرت نزد فاطمه زهرا علیها السلام آمد و خبر شهادت ریحانه خود را به دخت گران‌قدرش داد و زهرا علیها السلام اشک ریخت و فرمود:
ای‌کاش او را به دنیا نیاورده بودم.
در این حال رسول اکرم صلی‌الله علیه و آله و سلم فرمود:
امامان بعد از حسین، از وی آفریده خواهند شد.
حضرت نام یک‌یک ایشان را تا امام زمان، مهدی عج الله تالی فرجه الشریف، اظهار فرمود و گفت:
عیسی بن مریم پشت سر او نماز خواهد خواند.
در این لحظه، فاطمه علیها السلام را آرامش فراگرفت و سپس جبرییل تقاضا و درخواست آن فرشته را بیان فرمود و رسول خدا صلی‌الله علیه و آله و سلم حسین را به آغوش گرفت و به آسمان اشاره کرد و فرمود:
بارالها! به‌حق این مولود بر تو بلکه به‌حق تو بر این مولود و بر جدش، محمد و ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب، اگر حسین، فرزند علی و فاطمه را نزد تو قدر و منزلتی است، از درداییل خشنود شود وبال‌ها و مقام و منزلتش را برای او برگردان.
روایت گهواره:
خداوند متعال ولایت امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام را برای فرشتگان اظهار نمود و همه ملائکه جز فطرس آن را پذیرفتند و ازاین‌رو خداوند متعال بال او را شکست. هنگام ولادت امام حسین علیه‌السلام، وقتی جبرییل جهت عرض تهنیت و شادباش به محضر رسول خدا صلی‌الله علیه و آله و سلم می‌آمد، فطرس به او گفت:
مرا نزد محمد ببر و حاجت مرا به او بگو تا برایم دعا کند.
وقتی جبرییل برای رسول خدا صلی‌الله علیه و آله و سلم حاجت فطرس را اظهار نمود، حضرت، ولایت علی علیه‌السلام را به او عرضه کرد و بعد از پذیرفتن او، پیامبر صلی‌الله علیه و آله و سلم فرمود:
شأنک بالمهد فتمسح به و تمرغ فیه.
بر تو یاد آن گهواره؛ خود را به آن بچسبان و او را در برگیر.
فطرس خود را درحالی‌که رسول اکرم صلی‌الله علیه و آله و سلم برای او دعا می‌کرد، به گهواره چسباند و خداوند متعال توبه‌اش را پذیرفت و بعد از بهبودی‌اش به رسول خدا صلی‌الله علیه و اله و سلم گفت:
در قبال این لطف و مرحمت، زیارت و سلام و درود هرکسی را برای امام حسین علیه‌السلام، به وی ابلاغ می‌کنم. 
الحسن و الحسین امامان قاما او قعدا. حسن و حسین در همه احوال امام و پیشوایند؛ چه بایستند و چه بنشینند. (پیامبر اکرم ص)
مسابقه خوشنویسی
روزی امام حسن علیه‌السلام و امام حسین علیه‌السلام در حال خوشنویسی بودند که درصدد انتخاب خط برتر برآمدند؛ ازاین‌رو نزد مادر بزرگوارشان آمدند ولیکن ازآنجاکه فاطمه زهرا علیها اسلام نخواست یکی از ایشان دل‌آزرده شود، هر دو را نزد پدر ارجمندشان فرستاد و وقتی نزد امام علی علیه اسلام آمدند. حضرت علی علیه السلام نیز به همان جهت ایشان را نزد رسول اکرم صلی‌الله علیه و آله و سلم فرستاد و پیامبر اکرم صلی‌الله علیه و آله و سلم فرمود:
داوری با حضرت جبرئیل علیه السلام خواهد بود.
حضرت جبرئیل علیه السلام آن را به اسرافیل علیه السلام واگذار کرد و او از پروردگار متعال خواست تا بین آن دو داوری فرماید ولیکن حضرت حق متعال، آن را به عهده فاطمه زهرا علیها السلام نهاد و حضرت زهرا علیها السلام به دو ریحانه‌اش فرمود:
دانه‌های این گردنبند رابین شما پخش می‌کنم؛ هرکدام از شما دانه‌های بیشتری را جمع‌آوری کند، خط او زیباتر است.
در اینجا خداوند متعال جهت تکریم و تعظیم حسنین علیهماالسلام به جبرئیل دستور داد تا دانه‌ها را به‌طور مساوی بین آن دو تقسیم کند.
من احب الحسن و الحسین احببته و من احببته احبه الله و ادخله جنات النعیم و من ابعضهما او بغی علیهما ابغضته و من ابغضته ابغضه الله و ادخله جهنم و له عذاب مقیم.
من دوستدار حسن و حسین را دوست دارم و کسی را که من دوست بدارم، خداوند او را دوست داشته و به باغ‌های نعمت در بهشت وارد کند و دشمن کینه‌توز و سرکش بر آندورا دشمن‌دارم و کسی را که من دشمنش دارم، خداوند او را به جهنم داخل کند و برای او عذابی پایدار خواهد بود. (پیامبر اکرم ص)

عیدی خداوند متعال
نزدیک عید، امام حسین علیه السلام و امام حسن علیه السلام نزد مادر ارجمندشان، فاطمه زهرا علیها السلام، آمده و اظهار داشتند:
مادر جان! بچه‌های مدینه لباس نو پوشیدند؛ برای ما لباس نمی‌خرید؟
فاطمه زهرا علیها السلام فرمود:
ان شاء الله لباستان آماده می‌شود.
سپس نزد رسول خدا صلی‌الله علیه و آله و سلم رفته و خواسته خود را به حضرت گفتند و پیامبر اکرم صلی‌الله علیه و آله و سلم فرمود:
الهی! اجبر قلبهما و قلب امهما.
بارالها! دل‌شکسته آن دو و مادرشان را شاد فرما.
روز عید، حضرت جبرئیل دو جامه آراسته به زینت‌های بهشتی را به رسول خدا صلی‌الله علیه و آله و سلم تقدیم کرد و فرمود:
وقتی حسن و حسین از فاطمه لباس نو خواستند، پروردگار متعال جهت اجابت فرموده زهرا علیها السلام این دو لباس را اهداء فرمود.
پیامبر اکرم صلی‌الله علیه و آله و سلم لباس هرکدام را به درخواست خودشان به رنگ سبز و سرخ یاقوتی آراست و به ایشان داد و هر دو با شادمانی نزد فاطمه زهرا علیها السلام رفتند ولیکن حضرت جبرئیل را اندوه و ناله فراگرفت و فرمود:
رسول خدا! رنگ سبز را که حسن برگزید، ناشی از سبز شدن تنش از خوردن سم و انتخاب رنگ سرخ حسین، ناشی از آمیخته شدن تن او با خونش که از شهادت و بریده شدن سرش پدید آید، می‌باشد.
در اینجا رسول اکرم صلی‌الله علیه و آله و سلم محزون گشت و اشک ریخت.
مرحباً بک یا اباعبدالله! یا زین السموات و الارضین.
آفرین بر توای اباعبدالله! ای زینت آسمان‌ها و زمین‌ها!
رسول اکرم صلی‌الله علیه و آله و سلم
 
زینت آفرینش
روزی ابی بن کعب نزد رسول اکرم صلی‌الله علیه و آله و سلم بود که امام حسین علیه السلام وارد شد و حضرت صلی‌الله علیه و آله و سلم فرمود:
آفرین بر توای اباعبدالله! ای زینت آسمان‌ها و زمین‌ها!
ابی بن کعب پرسید:
آیا غیر از شما کسی زینت آسمان‌ها و زمین‌ها است؟!
پیامبر اکرم صلی‌الله علیه و آله و سلم فرمود:
ای ابی! قسم به کسی که مرا به پیامبری مبعوث فرمود، بی‌گمان حسین در آسمان والاتر از زمین است؛ در سمت راست عرش الهی نوشته‌اند که او چراغ هدایت، کشتی نجات، پیشوای نیکی، برکت، عزت، علم، فخر و ذخیره الهی است. بدون شک خداوند متعال در او نطفه‌ای پاک و مبارک قرار داده و دعاهایی به او آموخته که خواننده آن دعا را خداوند متعال با حسین محشور کرده و حسین او را در قیامت شفاعت نموده و از مشکلاتش برهاند و دین اش را اداء و امورش را آسان راه صحیح را بر او آشکار و بر دشمنان پیروز نماید و عیبش را پوشانده نگهدارد.
بعد از درخواست ابی بن کعب، رسول خدا صلی‌الله علیه و آله و سلم آن دعا را به او آموخت و فرمود:
بعد از نماز در حال نشسته بگو:
بارالها! به‌طور یقین به کلمه‌ها و پیمان گاه‌های عرش و ساکنان آسمان‌ها و انبیاء و رسولان تو مسئلت دارم که دعای مرا اجابت فرمایی؛ کار مرا دشواری فراگرفته و ازاین‌رو از تو می‌خواهم که به محمد و دودمان او درود فرستی و مشکلم را آسان گردانی.
در این صورت بی‌گمان خداوند متعال کار ترا آسان نموده و ترا شرح صدر عطا کرده و لا اله الا الله را هنگام مرگ برای تو تلقین کند.
حسین منی و أنا من حسین احب الله من احب حسیناً حسین سبط من الاسباط.
حسین از من و من از حسینم؛ دوستدار حسین محبوب خداست؛ حسین امتی از امت‌ها است. (پیامبر اکرم ص)
 
غم و شادی رسول اکرم (ص)
روزی پیامبر اکرم صلی‌الله علیه و آله و سلم از خانه بیرون آمد و در حال گذر از کنار منزل فاطمه علیها السلام، صدای گریه حسین علیه السلام را شنید و داخل منزل رفت و به زهرا علیها السلام فرمود:
آیا نمی‌دانی که گریه او مرا آزار می‌دهد.
و روزی دیگر، پیامبر اکرم صلی‌الله علیه و آله و سلم به مجلس میهمانی می‌رفت که در بین راه، امام حسین علیه السلام را که در اوان کودکی بود، دید و پیش رفت و آغوش باز کرد و فرزند دلبندش را می‌خنداند و درحالی‌که حسین علیه السلام از این‌سو به آن‌سو می‌گریخت، رسول خدا صلی‌الله علیه و آله و سلم او را گرفت و یکدست زیر چانه و دست دیگر را پشت سر ریحانه خود، حسین علیه السلام گذارد و بوسید و فرمود:
حسین منی و أنا من حسین احب الله من احب حسیناً حسین سبط من الاسباط.
حسین از من و من از حسینم؛ دوستدار حسین محبوب خداست؛ حسین امتی از امت‌ها است.
من أحسن، أحسن الله الیه و الله یحب المحسنین.
کسی که نیکی کند، خداوند به او نیکی می‌نماید و نیکوکاران محبوب خداوند هستند. (پیامبر اکرم ص)

گردآوری: ایرجی
کتاب:
جلوه عشق قصه‌های زندگی امام حسین علیه السلام
نویسنده: محمدحسین مهرآیین

   1396/2/9 12:57

ارسال نظر:
ارسال
نظرات کاربران: