به مناسبت سالگرد چهلمین روز شهادت اباعبدالله الحسین ع
به مناسبت سالگرد چهلمین روز شهادت اباعبدالله الحسین علیه السلام

اهميت اربعين از کجاست؟ صرف اينکه چهل روز از شهادت شهيد مي گذرد، چه خصوصيتي دارد؟ اربعين خصوصيتش به خاطر اين است که در اربعين حسيني ياد شهادت حسين زنده شد و اين چيز بسيار مهمي است. شما فرض کنيد اگر اين شهادت عظيم در تاريخ اتفاق مي افتاد يعني حسين بن علي و بقيه شهيدان در کربلا شهيد مي شدند، اما بني اميه موفق مي شدند همانطور که خود حسين را و ياران عزيزش را از صفحه روزگار برافکندند و جسم پاکشان را در زير خاک پنهان کردند، ياد آنها را هم از خاطره نسل بشر در آن روز و روزهاي بعد محو کنند. ببينيد در اين صورت آيا اين شهادت فايده اي براي عالم اسلام داشت؟ يا اگر هم براي آن روز يک اثري مي گذاشت، آيا اين خاطره در تاريخ هم براي نسلهاي بعد هم براي گرفتاريها و سياهي ها و تاريکي ها و يزيديهاي دوران آينده تاريخ هم اثري روشنگر و افشا کننده داشت؟ اگر حسين شهيد مي شد، اما مردم آن روز و مردم نسلهاي بعد نمي فهميدند که حسين شهيد شده، آيا اين خاطره چه اثري و چه نقشي مي توانست در رشد و سازندگي و هدايت و برانگيزانندگي ملتها و اجتماعات و تاريخ بگذارد؟
مي بينيد که هيچ اثري نداشت، بله حسين که شهيد مي شد، خود او به اعلي عليين رضوان خدا مي رسيد، شهيداني که کسي نفهميد و در غربت، در سکوت، در خاموشي شهيد شدند، به اجر خودشان در آخرت رسيدند، روح آنها فتوح و گشايش را در درگاه رحمت الهي به دست آورد، اما آيا چقدر درس شدند، چقدر اسوه شدند، درس، آن شهيدي مي شود که شهادت او و مظلوميت او را نسلهاي معاصر و آينده او بدانند و بشنوند، درس و اسوه آن شهيدي مي شود که خون او بجوشد و در تاريخ سرازير بشود، مظلوميت يک ملت آن وقتي مي تواند زخم پيکر ستم کشيده شلاق خورده ملتها را شفا بدهد و مرهم بگذارد که اين مظلوميت فرياد بشود، اين مظلوميت به گوش انسانهاي ديگر برسد، براي همين است که امروز ابرقدرتها صدا توي صدا انداختند که صداي ما بلند نشود، براي همين است که حاضرند پولهاي گزاف خرج کنند تا دنيا نفهمد که جنگ تحميلي چرا به وجود آمد، با چه انگيزه اي، با دست که با تحريک که. آن روز هم دستگاههاي استکباري، حاضر بودند هر چه دارند خرج کنند به قيمت اين که نام و ياد حسين و خون حسين و شهادت عاشورا مثل درس در مردم آن زمان و ملتهاي بعد باقي نماند و شناخته نشود. البته در اوائل کار درست نمي فهميدند که چقدر مطلب با عظمت است. هر چه بيشتر گذشت، بيشتر فهميدند.
در اواسط دوران بني عباس حتي قبر حسين بن علي عليه السلام را ويران کردند، آب انداختند، خواستند از او هيچ اثري باقي نماند. نقش ياد و خاطره شهيدان و شهادت اين است، شهادت بدون خاطره، بدون ياد، بدون جوشش خون شهيد، اثر خودش را نمي بخشد و اربعين آن روزي است که برافراشته شدن پرچم پيام شهادت کربلا در آن روز آغاز شد و روز بازماندگان شهداست. حالا چه در اربعين اول، خانواده امام حسين عليه السلام به کربلا آمده باشند و چه نيامده باشند؛ اما اربعين اول آن روزي است که براي اولين بار زائران شناخته شده حسين بن علي به کربلا آمدند؛ جابربن عبدالله انصاري است و عطيه از اصحاب پيغمبر، از ياران امير المومنين و آمدند آن جا و جابربن عبدالله حتي نابينا بود  آن طور که در نوشته ها و اخبار هست - و دستش را عطيه گرفت و برد روي قبر حسين بن علي گذاشت و او قبر را لمس کرد و گريه کرد و با حسين بن علي عليه السلام حرف زد و با آمدن خود و با سخن گفتن خود خاطره حسين بن علي را زنده کرد و سنت زيارت قبر شهداء را پايه گذاري کرد. يک چنين روزمهمي است روز اربعين.
امام صادق فمودند: هر كس يك بيت شعر درباره‏ ى حادثه‏ ى عاشورا بگويد و كسانى را با آن بيت شعر بگرياند، خداوند بهشت را بر او واجب خواهد كرد
حركت امام حسين (ع) براى اقامه‏ ى حق و عدل بود: «انّما خرجت لطلب‏الاصلاح فى امّة جدّى اريد ان امر بالمعروف وانهى عن‏المنكر ...»(بحارالانوار، ج 44، ص 329). در زيارت اربعين كه يكى از بهترين زيارات است، مى‏ خوانيم: «و منح‏ال نّصح و بذل مهجته فيك ليستنقذ عبادك من‏ الجهالة و حيرةالضّلاله». آن حضرت در بين راه، حديث معروفى را كه از پيامبر (ص) نقل كرده ‏اند، بيان مى ‏فرمايند: «ايهاالنّاس انّ رسول‏ اللَّه صلّى ‏اللَّه عليه و اله و سلّم قال: من رأى سلطانا جائرا مستحلّا لحرم‏ اللَّه ناكثا لعهداللَّه مخالفا لسنة رسول‏ اللَّه صلّى ‏اللَّه عليه و اله و سلم يعمل فى عباداللَّه بالاثم والعدوان فلم يغيّر عليه بفعل و لاقول كان حقّا على‏ اللَّه ان يدخله مدخله» (بحارالانوار، ج 44، ص 382).
تمام آثار و گفتار آن بزرگوار و نيز گفتارى كه درباره‏ ى آن بزرگوار از معصومين رسيده است، اين مطلب را روشن مى‏ كند كه غرض، اقامه‏ ى حق و عدل و دين خدا و ايجاد حاكميت شريعت و برهم زدن بنيان ظلم و جور و طغيان بوده است. غرض، ادامه‏ ى راه پيامبر اكرم (ص) و ديگر پيامبران بوده است كه: «يا وارث ادم صفوةاللَّه يا وارث نوح نبىّ‏ اللَّه ...»(مفاتيح ‏الجنان، زيارت وارث‏) و معلوم است كه پيامبران هم براى چه آمدند: «ليقوم ‏النّاس بالقسط». اقامه‏ ى قسط و حق و ايجاد حكومت و نظام اسلامى.
اساساً اهميت اربعين در آن است كه در اين روز، با تدبير الهى خاندان پيامبر (ص)، ياد نهضت حسينى براى هميشه جاودانه شد و اين كار پايه‏ گذارى گرديد. اگر بازماندگان شهدا و صاحبان اصلى، در حوادث گوناگون - از قبيل شهادت حسين‏ ابن ‏على (عليه‏ السّلام) در عاشورا - به حفظ ياد و آثار شهادت كمر نبندند، نسلهاى بعد، از دستاورد شهادت استفاده‏ ى زيادى نخواهند برد.
درست است كه خداى متعال، شهدا را در همين دنيا هم زنده نگه مى ‏دارد و شهيد به طور قهرى در تاريخ و ياد مردم ماندگار است؛ اما ابزار طبيعى ‏يى كه خداى متعال براى اين كار - مثل همه ‏ى كارها - قرار داده است، همين چيزى است كه در اختيار و اراده‏ ى ماست. ما هستيم كه با تصميم درست و بجا، مى‏ توانيم ياد شهدا و خاطره و فلسفه‏ ى شهادت را احيا كنيم و زنده نگهداريم.
 
رمز زنده‏ ماندن واقعه‏ى عاشورا
اگر زينب‏ كبرى‏(سلام ‏اللَّه ‏عليها) و امام سجّاد (صلوات ‏اللَّه‏ عليه) در طول آن روزهاى اسارت  چه در همان عصر عاشورا در كربلا و چه در روزهاى بعد در راه شام و كوفه و خود شهر شام وبعد از آن در زيارت كربلا و بعد عزيمت به مدينه و سپس در طول سالهاى متمادى كه اين بزرگواران زنده ماندند - مجاهدات و تبيين و افشاگرى نكرده بودند و حقيقت فلسفه ‏ى عاشورا و هدف حسين‏ ابن‏ على و ظلم دشمن را بيان نمى ‏كردند، واقعه‏ ى عاشورا تا امروز، جوشان و زنده و مشتعل باقى نمى ‏ماند.
چرا امام صادق (عليه‏ الصّلاة والسّلام) طبق روايت  فرمودند كه هر كس يك بيت شعر درباره‏ ى حادثه‏ ى عاشورا بگويد و كسانى را با آن بيت شعر بگرياند، خداوند بهشت را بر او واجب خواهد كرد؟(1) چون تمام دستگاههاى تبليغاتى، براى منزوى كردن و در ظلمت نگهداشتن مسأله‏ ى عاشورا و كلاً مسأله‏ ى اهل‏بيت، تجهيز شده بودند تا نگذارند مردم بفهمند چه شد و قضيه چه بود. تبليغ، اين‏گونه است. آن روزها هم مثل امروز، قدرتهاى ظالم و ستمگر، حداكثر استفاده را از تبليغات دروغ و مغرضانه و شيطنت ‏آميز مى ‏كردند. در چنين فضايى، مگر ممكن بود قضيه‏ ى عاشورا - كه با اين عظمت در بيابانى در گوشه‏ي ى از دنياى اسلام اتفاق افتاده - با اين تپش و نشاط باقى بماند؟ يقيناً بدون آن تلاشها، از بين مى ‏رفت.
آنچه اين ياد را زنده كرد، تلاش بازماندگان حسين‏ بن ‏على (عليه‏السّلام) بود. به همان اندازه كه مجاهدت حسين ‏بن ‏على (عليه‏السّلام) و يارانش به عنوان صاحبان پرچم، با موانع برخورد داشت و سخت بود، به همان اندازه نيز مجاهدت زينب (عليه االسّلام) و مجاهدت امام سجّاد (عليه ‏السّلام) و بقيه ‏ى بزرگواران، دشوار بود. البته صحنه آنها، صحنه‏ ى نظامى نبود؛ بلكه تبليغى و فرهنگى بود. ما به اين نكته‏ ها بايد توجه كنيم.
 
درسى كه اربعين به ما مى‏ دهد
درسى كه اربعين به ما مى‏ دهد، اين است كه بايد ياد حقيقت و خاطره‏ ى شهادت را در مقابل طوفان تبليغات دشمن زنده نگهداشت. شما ببينيد از اول انقلاب تا امروز، تبليغات عليه انقلاب و امام و اسلام و اين ملت، چه قدر پرحجم بوده است. چه تبليغات و طوفانى كه عليه جنگ به راه نيفتاد جنگى كه دفاع و حراست از اسلام و ميهن و حيثيت و شرف مردم بود. ببينيد دشمنان عليه شهداى عزيزى كه جانشان  يعنى بزرگترين سرمايه‏ شان - را برداشتند و رفتند در راه خدا نثار نمودند، چه كردند و مستقيم و غيرمستقيم، با راديوها و روزنامه ‏ها و مجله‏ ها و كتابهايى كه منتشر مى ‏كردند، در ذهن آدمهاى ساده ‏لوح در همه جاى دنيا، چه تلقينى توانستند بكنند.
حتّى افراد معدودى از آدم‌های ساده ‏دل و جاهل و نيز انسان‌های موجّه و غیرموجه ی در كشور خودمان هم در آن فضاى ملتهب جنگ، گاهى حرف‌هایی می‏زدند كه ناشى از ندانستن و عدم احاطه به حقايق بود. همين چيزها بود كه امام عزيز را برمی ‏آشفت و وادار می ‏كرد كه با آن فرياد ملكوتى، حقايق را با صراحت بيان كند.
اگر در مقابل اين تبليغات، تبليغات حق نبود و نباشد و اگر آگاهى ملت ايران و گويندگان و نويسندگان و هنرمندان، در خدمت حقيقتى كه در اين كشور وجود دارد، قرار نگيرد، دشمن در ميدان تبليغات غالب خواهد شد. ميدان تبليغات، ميدان بسيار عظيم و خطرناكى است. البته، اكثريت قاطع ملت و آحاد مردم ما، به بركت آگاهىِ ناشى از انقلاب، در مقابل تبليغات دشمن بيمه هستند و مصونيت پیداکرده‌اند. از بس دشمن دروغ گفت و چيزهايى را كه در مقابل چشم مردم بود، به‌عکس و واژگون نشان داد و منعكس كرد، اطمينان مردم ما نسبت به گفته ‏ها و بافته ‏ها و یاوه‌گویی‌های تبليغات جهانى، به‌کلی سلب شده است.
دستگاه ظالم جبار يزيدى با تبليغات خود، حسین‌ابن‌علی (ع) را محكوم مى ‏ساخت و وانمود مى ‏كرد كه حسين‏ بن‏ على (ع) كسى بود كه بر ضد دستگاه عدل و حكومت اسلامى و براى دنيا قيام كرده است! بعضى هم اين تبليغات دروغ را باور مى ‏كردند. بعد هم كه حسین‌ابن‌علی (علیه‌السلام)، با آن وضع عجيب و با آن شكل فجيع، به‌وسیله‌ی دژخيمان در صحراى كربلا به شهادت رسيد، آن را يك غلبه و فتح وانمود مى ‏كردند! اما تبليغات صحيح دستگاه امامت، تمام اين بافته ‏ها را عوض كرد. حق، این‌گونه است.
 

از بيانات حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای (مدظله‌العالی)29/ 06/ 68
منابع : سایت شهید آوینی وسایت مقام معظم رهبري

گردآوری:مسعود ایرجی
   1395/8/29 11:01

ارسال نظر:
ارسال
نظرات کاربران: